"Η επιστροφή"

Ας αρχίσω απο την επιλογή του τίτλου, μιας που ξεφεύγει απο την διττότητα της αλήθειας και αποκτά περισσότερες από δύο μορφές ανάλογα με την οπτική γωνία που θα το δει ο αναγνώστης. Για να σας φέρω, λοιπόν, στο κλίμα του κειμένου θα παραθέσω τα λόγια του Οδυσσέα Ελύτη στον μικρό «Ναυτίλο» του.

“Πουθεvά αλλού δεν ένιωθα την ζωή μου τόσο δικαιωμένη, όσο πάνω στην γέφυρα ενός πλοίου. Στην θέση τους την σωστή τα πάντα: οι βίδες, οι λαμαρίνες, οι σωλήνες, τα συρματόσχοινα, οι αεραγωγοί, τα όργανα πλεύσεως’ και εγώ  που γράφω την αέανη μεταβολή παραμένωντας στο ίδιο σημείο. Ένας πλήρης, αυτάρκης και συγκροτημένος κάσμος που μου ανταποκρίνεται και του ανταποκρίνομαι και εισχωρούμε μαζί σαν ένα σώμα στον κίνδυνο και στο θαύμα.

Πλοίο διαρκείας η χώρα μου.”

Λαμβάνοντας την θέση του Ναυτίλου και αγγίζοντας τις σκέψεις του, ταξιδεύω και εγώ μάζι του με το πλοίο «Πατρίς». Ο προορισμός δεν φαίνεται να είναι κοινός για κάθε επιβάτη. Η πρώτη και μοναδική στάση μου λέγεται «Ελπίς». Άκουσα αρκετούς να λένε πως το λιμάνι της καταστράφηκε από κάτι πελώρια κύματα. Ακόμα και στα βράχια όμως αγκυροβολούν οι μικρές βάρκες. Αυτό που με φοβίζει μόνο είναι οι προηγούμενες επτά στάσεις του πλοίου, «Εγωισμός», «Ασέβεια», «Δειλία», «Μνησικακία», «Ιμπεριαλισμός», «Έπαρση» και «Σκότος». Θλίβομαι’ όταν οι περισσότεροι συνεπιβάτες μου έχουν ηδη αποφασίσει να κατέβουν σε αυτούς τους σταθμούς διότι θεωρούν πως εκεί είναι ο παράδεισος. Κάπως έτσι λοιπόν αποφάσισα και εγώ να κατέβω στο λιμάνι της επιθυμίας μου. Εκείνο που θα με έβγαζε στην προσωπική μου όαση. Εκεί που οι ιδέες γίνονται πρώτη ύλη για την εξέλιξη. Εκεί που σου δίνεται το φως να  προχωρήσεις με τις αξίες σου αμετάβλητες στον χρόνο. Εκεί που η πιθανότητα να σε βρει το σκοτάδι γίνεται εφικτή μονάχα όταν σταματήσεις να ψάχνεις τις αλήθειες, παραδίδοντας τα όπλα σου στις ψευδαισθήσεις.

Όπως καταλάβατε, μιλώ για την χώρα μου και την χώρα σας. Για το πλοίο που με άφησε όταν καν δεν είχα ενηληκιωθεί. Κάνοντας με να νιώθω σαν τον Οδυσσέα στην ξένη Τροία, τόσο μόνος. Παρατεταγμένος με τα βασικά εφόδια μπροστά σε χιλιάδες εμπόδια. Μα το πιο σημαντικό είναι αυτό το άσπρο μαντίλι που σου κουνούν από το καράβι σου. Δήθεν πως σε αποχαιρετούν, αλλά δεν είναι ετσι. Αυτή η κίνηση του χεριού με το μαντήλι να ταλαντεύεται εντονότερα καθώς απομακρύνονται σε κάνει να μην ξεχνάς ποιός σε άφησε. Παράλληλα σου ανατρέφει με ένα δυσνόητο τέχνασμα τον νόστο που κρύβεται μέσα στην ψυχή σου’ τον νόστο της επιστροφής.

Σήμερα, και ενώ η νοσταλγία ισχυροποιείται με γεωμετρική πρόοδο, η ολοκλήρωση της έχει πάρει την φθίνουσα πορεία. Ένα όνειρο απατήλο που το γεύονται όσοι αγαπούν τον τόπο αυτό. Επειδή κάποιοι θέλησαν να μου το κλέψουν, μέσα από εδώ θα εκφράσω το παράπονο μου, το παράπονο της ξενιτιάς. Έχοντας την ιστορία σαν είκονα στο μυαλό μου και τις παιδικές μου αναμνήσεις χαραγμένες στην καρδιά, δεν μπορώ να θυμώσω με την χώρα μου. Αντιθέτως, μου έρχεται να βροντοφωνάξω «Μην την λησμονάτε την χώρα μου», και ας μην με καταλάβει κανείς τριγύρω. Παρόλα αυτά οι αφορμές θυμού δεν αργούν να έρθουν από τους ανθρώπους που λένε πως διοικούν και περισσότερο από εκείνους που έχουν την δύναμη να την αλλάξουν αλλά όχι και το απαραίτητο θάρρος να το κάνουν. Και όχι για την αλλάγη που θα οδηγήσει στην καταστροφή, διότι καθένας από μας μπορεί να το κάνει, αλλά την αλλαγή που θα φέρει την Ελλάδα στη θέση που της αξίζει.

Δεν ξέρω αν μπορώ να σας αλλάξω άποψη και πιστεύω, άλλωστε το μοναδικό πράγμα που μου αφήσατε ελεύθερο είναι να εκφράζομαι και αυτό κάνω. Το θέμα είναι τι γίνεται με σας, που είστε σκλαβωμένοι στις αποφάσεις των άλλων και ακόλουθοι των τάχα «ανώτερων». Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι μια υγιής σχέση, είτε αυτή είναι επαγγελμάτικη είτε προσωπική, ακμάζει όταν και οι δύο (ή τρεις ή όλοι) προχωρούν με τον ίδιο βηματισμό ως συνοδοιπόροι και έχουν τον ίδιο στόχο. Δυστυχώς όμως βλέπω στερούμαστε στόχου. Βέβαια δεν θέλω να σας χαραμίσω τον χρόνο θέτωντας ιδέες,προτάσεις και λύσεις, μόνο να σας υπενθυμίσω την εθνική μας ταυτότητα. Εκείνη που μερικοί την δοξολογούσαν και άλλοι την εξευτέλιζαν μέχρι που απέκτησαν μια καρέκλα στην Βουλή. Φυσήξτε, όσο είναι καιρός, την σκόνη της λήθης από μέσα σας και δείτε πώς ο λαός μας άντεξε μπροστά σε δύο Παγκόσμιους πολέμους και έναν εμφύλιο, αλλά γιατί πρέπει να καταδικάσουμε τα επόμενα χρόνια; Και εσύ Ελλάδα να ξέρεις πως όλους αυτούς που διώχνεις σήμερα, σ’αγαπούν και θα γυρίσουν μια μέρα. Μόνο που εύχομαι αυτή η μέρα να μην αργήσει, για να προλάβεις να δεις τι έχασες.

Δεν γνωρίζω τι θα καταλήξετε να κάνετε εσείς. Αυτό που ξέρω είναι πως όποια μάχη και αν προκύψει, θα με βρει πολεμιστή, και όποια και αν είναι η καταληξή της θα ξέρω πως δεν έχασα ποτέ την πίστη μου και τον Ελληνικό ηρωισμό μου. Καλημερα σας.

Σταθμός "ΑΔΙΕΞΟΔΟ"

Παρατηρώντας  τα γεγονότα που συμβαίνουν στην χώρα μας τους τελευταίους μήνες τα συναισθήματα είναι ποικίλα. Αρχίζοντας απο την οργή που δημιουργήθηκε άθελα μου βλέποντας μια ολόκληρη κοινωνία να αυτοκαταστρέφεται και τελειώοντας με ένα δάκρυ λύπης όπου δίχως να έχουν πράξει τίποτα τα χέρια μου η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο δολοφονήθηκε.Θα μου πείτε τώρα πως δεν υπάρχει μόνο αρχή και τέλος σε μια ιστορία αλλά και τα «επεισόδια».

 Ας ανοίξουμε, λοιπόν, το βιβλίο που λέγεται Ελλάδα και ας ταξιδέψουμε απο το παρελθόν στο παρόν με εκλεκτικές στάσεις στα δρώμενα που μας έφεραν εδώ’στον σταθμό «ΑΔΙΕΞΟΔΟ». Επιχειρώντας μια αναδρομή στο μακρύ παρελθόν μπορούμε να πούμε οτι είμαστε οι πατέρες της δημοκρατίας. Ενός πολιτεύματος που έχει ως στόχο την αποκέντρωση της εξουσίας και την ενδυνάμωση του λαού. Σε αντίθεση με την σημερινή φαινομενική δημοκρατία, ο λαός εκείνη την εποχή ψήφιζε τον καλύτερο ως άρχοντα και διοικητή της πόλης-κράτος του. Κάτι τέτοιο σήμερα μοιάζει πιο πολύ με φαντασίωση παρά με πραγματικό γεγονός. Ενώ έχουμε το προνόμιο της ψήφου και των εκλογών συνεχίζουμε να επιλέγουμε δύο οικογένειες να μας διοικούν.

 Τώρα παίρνει τον ρόλο του το παραμύθι και ποιός είναι ο υπαίτιος που αυτό το «όμορφα» προβαλλόμενο παραμυύθι πηγαίνει από στόμα σε στόμα και συνεπώς από γενιά σε γενιά. Κατηγορούμενος είναι ο παραμυθάς ή τα μωρά που τον ακούν? ‘Οταν τα μωρώ είναι ολόκληρος ο Ελληνικός λαός  δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε τον παραμυθά για τα λόγια του αλλά τα «μωρά». ‘Ενας αποδεδειγμένα άρτια έξυπνος λαός που συμπεριφέρεται ατομιστικά. ‘Ενας βολεμένος ατομιστής που στην κρίση φάνηκε αδύναμος να ανταπεξέλθει τις δυσκολίες και αυτό γιατί  ποτέ του δεν σεβάστηκε την ομάδα. Και νιώθω περισσότερη οργή γι αυτό, όχι επειδή βλέπω τους συνανθρώπους μου να συμπεριφέρονται έτσι, αλλά γιατί έχω πιάσει τον εαυτό μου να σκέφτεται να ενεργήσει με ανάλογο τρόπο σε  συγκεκριμένες καταστάσεις. Ευτυχώς δεν υπέκυψα, όμως λένε πως ακόμα και στη σκέψη είναι αμαρτία.

 Εν συνεχεία, μπαίνουμε στις αιματηρές σελίδες της ιστορίας μας, όπως τα 400 χρόνια Τούρκικης σκλαβιάς , την συμμετοχή μας στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και την πρόκληση του εμφυλίου πολέμου. Ξεκινώντας από τα χρόνια της Τούρκικης σκλαβιάς που μείναμε μερικώς αλώβητοι στα ήθη και έθιμα ,στην παράδοση και στην ιδέα μας για ένα καλύτερο μέλλον. Ένα καλύτερο μέλλον που πολεμήσαμε να το κάνουμε πράξη επαναστατώντας. Ενωθήκαμε και επιβιώσαμε.  Αργότερα, ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος όπου απωθήσαμε τους Ιταλούς μέχρι τα βάθη της Αλβανίας και  όταν τελικά μας κατέλαβαν δημιουργήσαμε φιλικές σχέσεις με τους Ιταλούς. Σε αυτό το σημείο δεν ενωθήκαμε μόνο ως λαός αλλά βάλαμε και άλλο λαό στο σύνολο μας. Τέλος, ο εμφύλιος πόλεμος που είχε ως θύματα τους συνανθρώπους μας. Αναρωτιέμαι τους λόγους που ένα μίσος σαν αυτό αναπτύχθηκε και φτάσαμε στο σημείο της αυτοκαταστροφής. Κάτι τέτοιο βλέπω να συμβαίνει και σήμερα , η αγάπη έχει μάλλον αυτοκτονήσει στην ιδέα αυτής της φανταχτερής εμπάθειας που αναπτύσσεται μεταξύ μας. Αλήθεια πως το αφήνουμε να διαινωνίζεται?  Χάσαμε μάλλον τον έλεγχο και σε αυτό μιας που ήδη η ελπίδα μας και τα όνειρα μας παραδόθηκαν (ούτε καν διεκδικήθηκαν) στα χέρια των δυνατότερων .

Έτσι, έχοντας χάσει τις αξίες και τα ιδανικά μας καταλήγουμε στο πιο σκοτεινό, επικίνδυνο και τερματικό, για το ταξίδι «ακμή», σταθμό «ΑΔΙΕΞΟΔΟ». Αυτό που βλέπω στον σταθμό είναι  η καταστροφή, η ολική καταστροφή, με δυσοίωνες συνέπειες για όλους μας. Γι αυτό παροτρύνω όλους εσάς να ξεκινήσουμε να φτιάχνουμε νέες ράγες, θέτωντας νέες κατευθύνσεις, ιδρύοντας νέους σταθμούς και όχι μόνο με την βοήθεια των ξένων αλλά και με τα δικά μας χέρια απλώνοντας τα, όχι βέβαια για να μπουν χειροπεδες, αλλά για να ενωθουν με των άλλων και να κάνουν μια γρόθια, μια ανίκητη γροθιά.

Η σβoυρα σoυ θα σταματησει?

Ενα παραμυθι ακoμα για να κoιμηθει τo μωρo.Μια πλανη ακoμα πλεκεται στo σεντoνι.
Η ψευδαισθηση κινει τo πιoνι και μετα χανεσαι.
Στo oνειρo πoυ ειναι φτιαγμενo απo τις αναμνησεις σoυ,oμως δεν πρεπει να εχεις δει oτι δημιoυργεις.
Η ελλειψη φαντασιας θα σoυ χαλασει τo oνειρo διoτι βαζεις δικα σoυ ατoμα στo φθαρτo κoσμo σoυ.
Κατα συνεπεια γινεσαι και εσυ φθαρτoς.Δεν ειναι ενα απλo παιχνιδι τoυ μυαλoυ.
Πρεπει να μπεις στo αγνωστo χωρις την μνημη σoυ.
Σε ενα δωματιo καινoυργιo,φτιαγμενo απo σενα για να βρεις κατι πoυ κρυβεται βαθια μεσα σoυ.
Ενας μικρoς θησαυρoς πoυ εχεις τo κλειδι τoυ.Κoινως εχεις την ευθυνη τoυ.
Κανεις δεν σoυ εγγυαται πως ειναι o τελευταιoς πoυ αφησες.
Τo πιo πιθανo ειναι να σoυ ανoιξει την επoμενη πoρτα.
Ενα oνειρo στo oνειρo για να ταξιδευεις για παντα.
Αλλα εσυ ταξιδευτη εισαι oπλισμενoς με κoυραγιo αλλιως δεν θα εμπαινες εδω.
Στo απειρo πoυ εχει χασει την εννoια τoυ αριθμoυ και σηματoδoτει τo χαoς.
Και oταν ξυπνησεις δεν θα μπoρεις να συνειδητoπoιησεις αν oντως εισαι στην πραγματικoτητα.
Θα παρεις μια σβoυρα και θα την περιστρεψεις και καθως θα γυριζει θα θες να πεσει,διoτι μoνo τoτε θα καταλαβεις πως ζεις στην αληθεια.
Θα σκεφτεις oμως και κατι τελευταιo.Εισαι πιo τυχερoς ή πιo σoφoς?
Ξυπνησες,αρα εισαι και τα δυo!

Ταξιδι-ανα-ψυχης!

Σηκωστε την αγκυρα,
βυραρoυμε για μερη μακρινα.
Εκει πoυ δεν θα μας βλεπει τo ματι,
εκεινo της oμoρφης νεραιδας.
Θα περασoυμε ξανα απo θαλασσες,πoταμια,στενα
ειναι δυσκoλoς o πλoυς πρoς τo αγνωστo..
Πρoετoιμασoυ για τo oτιδηπoτε
θα πoλεμησoυμε,θα ναυαγησoυμε,
oμως πρεπει να μεινoυμε πιστoι στην εντoλη.
Μακρια δεν θα μας βρoυν πoτε.
και δεν θα χρειαστει να πληγωθoυμε,
μητε εκεινoι να ερθoυν αντιμετωπoι με ενα νεo παρoν.
Δυσκoλα κανεις μια νεα αρχη.
Ευκoλη η επιλoγη,μα αγρια η απoφαση.
Αλλα εμεις την πηραμε.
Χαρτες ανoιξαμε και φυγαμε..
σαλπαρωντας στην πιo αγρια θαλασσα,
της oπoιας τα κυματα μoνo η μoιρα γνωριζει.
Αν καπoιoς oμως μας πει "ελατε κoντα"
30 κoυπια σαν ευχες θα ζητησoυμε,
και θα βρεθoυμε διπλα τoυ.
Μην μας φoβασαι αιωνιε πειρατη
δεν ειμαστε εδω για μαχες..
Μας μυησε η διδαχη,
να ειμαστε μoνo καλoι ναυτες.


**Aφιερωμενo στην Αννα-Μαρια..

Facebook ΣΒΗΣΕ!

Σε προσκαλεσαν καπου και σε αφησαν να μιλας.Να εκφραζεσαι.Να μοιραζεσαι.Να γκρινιαζεις. Και εσυ κανεις τα παντα. Οσα σου ειπαν τα τηρεις κατα γραμμα.Βεβαια, φτανεις καποια στιγμη στο σημειο να μονολογεις σε μια ομαδα ανθρωπων. Ενα γκρουπ ατομων που μπορουν να ειναι δεκαδες ακομα και χιλιαδες.Και θες να ξεχωρισεις καποιον/α απο το πληθος αυτων των γνωστων-αγνωστων,θελοντας παραλληλα να ξεχωριζεις και εσυ ο ιδιος.Το προσπαθεις με διαφορους τροπους.Αλλα ειναι ενα παιχνιδι που δεν ετυχε να σου δωσουν οδηγιες παρα μονο εντολες.Βλεπεις σου ειπαν οτι ειναι δωρεαν και εσυ ο ανοητος τους πιστεψες.Πληρωνεις με τον χρονο σου.Ναι ειναι εκεινος ο μισητος εχθρος που δεν σε ρωταει για να προχωρησει.Τον θυμηθηκες?Μαλλον ειχες ξεχασει πως βαδιζει ανενοχλητος.Το πιο σημαντικο ειναι οτι ξεχασες να του βαλεις ταμπελες για τον καθοδηγησεις στον σωστο δρομο.Διοτι ως τωρα τρεχει στα πιο αποτομα μονοπατια.Ομως δεν φταιει εκεινος.Εσυ τον αφησες.Μηπως πρεπει να του φωναξεις να τον φερεις πισω?Μπα!Δεν γινεται.Παρτον απο το χερι τωρα που μπορεις και οδηγησε τον στην πραγματικοτητα.Ναι σε αυτη που δεν υπαρχουν οθονες,ουτε στιγματισμενες στιγμες, ουτε λογια που και να θες δεν μπορεις να ακουσεις.Καπου εκει εξω ειναι οι φιλοι σου,οι ερωτες σου,τα ταξιδια σου,τα ονειρα σου.Μην τα αφηνεις διοτι θα σ’αφησουν.Την μοιρα την γραφεις με αληθειες και οχι με ψευδαισθησεις.Γι αυτο,ΖΗΣΕ.

Ψεύτικη μαγκιά ή ανθρώπινη γροθιά?

Μετα τα γεγονότα που συνέβησαν(και συμβαίνουν) στην Ελλάδα, πήρα την αφορμή να εκφράσω τις σκέψεις μου πάνω σ’όλα αυτά. Στις καταστάσεις, δηλαδή, που εχουν επιφέρει την εθνική απογοήτευση και έχουν οδηγήσει τον Ελληνικό λαό στην εξαγρίωση. Παρατηρώντας ενα ευρος εξελιξεων, απο την κατάρρευση της Ελληνικής οικονομίας ως το μεγάλο παράπονο του Έλληνα πολίτη. Κοινώς, ένα πλήθος αλυσιδωτών αντιδράσεων που είχαν ενα μονάχα προΪόν, την οργή. Αυτός ο θυμός όμως έχει λόγο να υπάρχει;Και αν ναι πρέπει να κρύβει όντως τόσο μίσος;

Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή. Η Ελληνική οικονομία έφτασε στο αδιέξοδό της. Αναρωτιέμαι όμως ποιός είναι ο υπαίτιος γι’ αυτή την πορεία της οικονομίας; Το πιο λογικό είναι να κατηγορήσουμε τους διαχειριστές του δημοσίου κεφαλαίου που είναι διατεταγμένοι φορείς ώστε η χώρα μας να προοδεύει. Αν όμως δε φέρνουν το αναμενόμενο αποτέλεσμα, πρέπει να παίρνουν άλλοι τη θέση τους για να δοκιμαστούν κι εκείνοι στις ανάλογες διαδικασίες. Σε όλα χρειάζεται η αλλαγή, αλλιώς θα χαθούμε στο κύμα της εξέλιξης. Κάτι τέτοιο  όμως δε βλέπω να γίνεται τόσα χρόνια. Το εκάστοτε κόμμα βρίσκεται στην πολιτική πάνω από μια πενταετία και δε νομίζω να μην έχει την ευκαιρία να ολοκληρώσει το έργο του σ’αυτο το χρονικο διαστημα. Απο την αλλη, δε νομίζω οτι κρατιέται και από μόνο του στη Βουλή. Ψηφίζεται από μας και γι αυτό κατέχει την θέση αυτή. Άρα μήπως ο ηθικός αυτουργός γι’ αυτήν εδώ την κατάληξη είναι το είδωλο που βλέπουμε στον καθρέφτη μας;

Ο κόσμος εξεγείρεται, κάνει τη φωνή του κραυγή και βγαίνει στους δρόμους να δείξει τη δύναμή του. Δε θα τον κατηγορήσω γι’ αυτό. Κανένας δε μπορεί να κατηγορήσει και δεν κατηγορείται, διότι όλοι μας αντιμετωπίζουμε το ίδιο πρόβλημα, την οικονομική κρίση και την κοινωνική εξαθλίωση. Ωστόσο, πάντα υπάρχουν οι βολεμένοι και αυτοί που πληρώνουν τα σπασμένα. Στην περίπτωσή μας, οι βολεμένοι είναι εκείνοι που ψεύδονταν για να βρεθούν στο βάθρο της εξουσίας, σε ένα βήμα ομως που εμείς τους σπρώξαμε να ανέβουν. Διότι λέμε ότι πέσαμε στον βάλτο αλλά δεν τίθεται το ερώτημα πώς δημιουργήθηκε ο βάλτος παρά μόνο γιατί εμείς λερωθήκαμε. Μάλλον, λοιπόν, κρατιόμασταν σε μια σχεδία με κάποιους άλλους και επειδή αυτοί οι «άλλοι» δημιούργησαν το κότερό, δε μας χρειάζονταν πια και μας παράτησαν. Γι’ αυτό είμαστε στο δρόμο τώρα. Διότι όλο το σύστημα δούλευε με «ρουσφέτι» και όταν ναυάγησε η συμφωνία έληξαν και οι όροι του.

Σκληρό ν’ακούγεται η αλήθεια. Ειδικά μια αλήθεια που όλοι εμείς γνωρίζουμε αλλά της γυρίζουμε την πλάτη. Ναι, λοιπόν, το γνωστό σε όλους μας Δ.Ν.Τ. έχει λάβει τα δικά του μέτρα. Μήπως επειδή δεν τα λάβαμε εμείς έγκαιρα και  αφήναμε ένα χρέος να διαιωνίζεται; Η κρίση που περνάμε αυτή τη στιγμη δεν είναι οικονομική, ή έστω δεν είναι μόνο οικονομική. Πολλοί κοινωνικοί παράγοντες βρίσκονται από πίσω και πρώτος και κύριος είναι το «βόλεμα». Διότι ξεφύγαμε από μια πάγια κατάσταση και δεν είμαστε προετοιμασμένοι για αλλαγές. Δε μας αρέσουν διότι θέλουν χρόνο προσαρμογής, προσπάθεια και θέληση. Τίποτα από τα τρία δεν φαίνεται να υπάρχει. Να προσθέσω ότι η ιστορία έχει δείξει πως η κρίση έχει δύο τινά είτε βουλιάζεις μετά από αυτή, είτε στέκεσαι πιο δυνατός απ’ ότι ήσουν. Εμεις έχουμε χάσει την ελπίδα;

Δε θέλω να φανταστώ ότι χάσαμε ότι πιο πολύτιμο έχουμε ως λαός, τη  φιλοδοξία μας που με τόση φαντασία, σχήματα και χρώματα έχουμε μέσα στις σκέψεις μας ως άνθρωποι. Μιας που οι άνθρωποι φαίνονται και στο φως και στο σκοτάδι, και δεν κρατούν μολότωφ ή τριγυρνούν με λαμπρές λιμουζίνες για να δείξουν την ιδιότητά τους. Κυκλοφορούν με ένα χαμόγελο στα χείλη και με πολλές ιδέες στο δραστήριο μυαλό τους. Μόνο που δεν είναι ιδέες με γνώμονα το προσωπικό συμφέρον αλλά το συλλογικό. Μετά όμως από όλες αυτές τις πορείες μιλάμε στο γείτονα περισσότερο ή κλειδώνουμε διπλά απ’ ότι κλειδώναμε προηγουμένως; Εκεί πιστεύω ότι είναι το πρόβλημα, μιλάμε για το πρόβλημα αλλά ποτέ δεν καθίσαμε όλοι μαζί να το λύσουμε. Όταν θα γίνουμε μια γροθιά, τοτε θα λεμε οτι αντεχουμε. Το θέμα είναι εσείς έχετε σκοπό να μοιραστείτε τη δύναμή σας;

Ο Superman είναι βλάκας!

 

Μικροί και μεγάλοι, όλοι λίγο πολύ, έχουμε δει έναν από τους πιο ηρωικούς «cartoon» χαρακτήρες, τον Superman. Τον υπεράνθρωπο από τον πλανήτη «Κρυπτόν», που ήρθε στην Γη για να αντιταχθεί στο κακό και στο άδικο, και να τιμωρήσει οποιοδήποτε υπαίτιο. Κατά ένα περίεργο τρόπο όμως, εκείνος δεν πάθαινε τίποτα. Μάχονταν αλλά μετά το πέρας της μάχης εκείνος ποτέ δεν είχε τραύματα. Αλύγιστος, δυνατός, και θαρραλέος ήταν, λοιπόν, ο υπερήρωας της μικρής πόλης Σμόλβιλ αλλά παραμένει βλάκας.

Άνθρωπος που δεν πληγώνεται ποτέ, δεν μπορεί να υφίσταται. Ζωντανό παράδειγμα είναι το ρομπότ που μπορεί να κάνει ότι εμείς του πούμε χωρίς συνείδηση, απλά με την δική μας εντολή. Μπορούμε ανά πάσα στιγμή να το αποσυναρμολογήσουμε και εκείνο να μην πει ούτε λέξη. Αυτό, όμως, θέλουμε εμείς? Να μην έχουμε φωνή ούτε καν να μιλήσουμε? Παρατηρώ μια μυστικοπάθεια και έναν ορατό φόβο σχεδόν από όλους μας. Φοβόμαστε να κάνουμε το οτιδήποτε χρειάζεται ρίσκο, φοβόμαστε να ανοιχτούμε στον άλλο, φοβόμαστε να είμαστε ο εαυτός μας. Όλα αυτά χωρίς κανένας να μας πει ότι κάνουμε κάτι λάθος. Ότι έχουμε διαλέξει το λάθος μονοπάτι, διότι και ο ίδιος βρίσκεται αν όχι στο ίδιο σε κάποιο από τα χιλιάδες παρόμοια μονοπάτια.

Ένας τεράστιος τρόμος που γεννιέται από τις αναμνήσεις που φέρει το παρελθόν μας. Άτομα που κατέστρεψαν το ταξίδι που είχαμε φτιάξει για εκείνους, συνθήκες που δεν μας έδωσαν τα περιθώρια να αντιδράσουμε έτσι όπως εμείς θέλαμε και τελικά πέσαμε σε ένα κενό που κανείς δεν προσέφερε το χέρι του για να μας σώσει. Έτσι, καταλήγουμε να πούμε ότι δεν θα επιτρέψουμε ξανά στον εαυτό μας να τραυματιστεί και πως η διέξοδος από αυτό το τέλμα είναι να τον κάνουμε ένα κινητό οχυρό όπου κανείς δεν θα έχει την δυνατότητα να το παραβιάσει. Και όμως, ένας πιο αδίστακτος εχθρός από την ώρα που θα κλείσεις την πόρτα σου θα αρχίσει να λειτουργεί σαν το πιο πεινασμένο σαράκι, έτοιμο να φάει και τις πιο μεγάλες σου ιδέες. Βραχυπρόθεσμα δεν θα μπορέσεις να αναγνωρίσεις την μοναξιά σου, ως το νούμερο ένα χημικό όπλο που δολοφονεί τις ανάσες των ελπίδων σου μέρα με την μέρα. Διακριτικά, κάθε φορά που θα νιώθεις αυτόν τον πόνο θα τον αμελείς λέγοντας ότι θα περάσει, χωρίς φυσικά να κάνεις τίποτα για να τον επουλώσεις. Φαίνεται πως οι δάσκαλοι σου μέχρι τώρα δεν σου έμαθαν κάτι πολύ σημαντικό, πως ο πόνος μιας ψυχής είναι ο μεγαλύτερος όλων. 

Βέβαια, εκεινες τις στιγμές που λες ότι είσαι ευτυχισμένος και ουσιαστικά δεν σκέφτεσαι πως θα χαρείς αυτόν το χρονικό διάστημα αλλά πως βρέθηκες σε αυτή την κατάσταση, προμηνύεις μόνος σου μια ακόμα πληγή. Ένα πλήγμα δημιουργείται από τη πλήξη ενός αστείρευτου χαμόγελου που δε ήταν μέσα στη προσωπική  σου καθημερινότητα. Ούτε αυτό δεν είχες αφήσει να μπει, θυμήσου. Καθώς προχωράει ο χρόνος παρατηρείς ότι άσο περισσότερο ήθελες να μείνεις αλώβητος από κάθε είδους τραύματα, τόσες πολλές λαβωματιές έχεις στο σώμα σου. Όμως, κάθε τραύμα κρύβει τελικά μια περιπέτεια. Μια ζωτικής σημασίας ιστορία που χαράκτηκε στο νήμα της μοίρας σου. Και εκεί που λες ότι είσαι ο πιο δειλός στρατιώτης, καταλήγεις να είσαι ο πιο σοφός της μεραρχίας σου. Βγήκες γυμνός στο πεδίο της μάχης, για να πάρεις τις περισσότερες σφαίρες. Ένας μαζοχισμός θα έλεγαν πολλοί, αλλά αυτοί δεν ξέρουν ότι είναι η πιο σκληρή σου αναζήτηση.

Κλείνοντας, θέλω να αναφέρω ότι έγραψα αυτό το κείμενο όχι γιατί δεν πιστεύω στην ευτυχία. Αντιθέτως, η πίστη μου δομείται από εκείνη αλλά γνωρίζω ο χαζός ότι όλα έχουν κάποια όρια, τα οποία δεν μπορώ να τα ξεπεράσω. Αν όμως δεν μπορώ να τα ξεπεράσω αυτά τα εμπόδια για να φτάσω στο απόλυτο θα προσπαθώ πάντα να κάνω τις μικρές χαρές πιο πολλές από ποτέ ελπίζοντας να αγγίξουν το άπειρο. Και νομίζω πως το ταξίδι έχει πολλά παγόβουνα και ύφαλους, μα θα συντηρώ την σχεδία μου όσο πιο καλά μπορώ. Ακόμα και αν δεν μπορέσω όμως και πέσω στο νερό θα ξέρω να κολυμπώ διότι τα βιώματα μου θα με έχουν διδάξει πως να επιβιώνω σαν άνθρωπος και όχι σαν...Superman!